Heb je nou al een vriend?

‘Hé Saar! Dat is lang geleden! Alles goed?’ Voordat ik antwoord kan geven, gaat mijn gesprekspartner meestal al verder. ‘Heb je nou al een vriend?’

Ah, daar gaan we weer. Op de automatische piloot begin ik aan mijn standaard antwoord: ‘Nee, ik heb geen vriend. Maar…’ Ik krijg vaak niet eens de kans om mijn zin af te maken. ‘Echt? Hoe kan dat nou? Zo’n leuke meid!’ Op zo’n moment raak ik van binnen een beetje in de war. Wat verwacht diegene nu precies van me? Een volledige en gedetailleerde analyse van mijn liefdesleven? Moet ik lachen? Diegene bedanken? Ik weet het, na 6 jaar, nog steeds niet.

Wat ik trouwens nog fascinerender vind, is het zogenaamde koppelen dat daarna meestal volgt. Een goedbedoeld fenomeen waar je als vrijgezel nog wel eens mee te maken krijgt. Inmiddels vind ik het alleen maar grappig, want als ik doorvraag over waarom diegene dan zo goed bij me past is het antwoord meestal iets in deze strekking:

‘Je vindt hem vast leuk. Hij houdt ook van [ vul hier een redelijk algemene interesse in die niet specifiek met mij te maken heeft ]. Hij heeft trouwens wel [ vul hier een hele goeie reden in om op iemand af te knappen ], maar dat vind je vast niet erg. Wat ik bedoel te zeggen, Saar: hij is ook vrijgezel!’

Soms heb ik het idee dat we in een wereld leven waarin je relatiestatus een peiler is om te bepalen hoe gelukkig je bent. Onzin, natuurlijk. Het gaat goed met me. Ook zonder vriend. Ik heb het eigen bedrijf opgezet waar ik als klein meisje al van droomde, mijn vaste baan is zo leuk dat ik zin heb om naar kantoor te gaan, ik heb een lieve familie om me heen, ruimte om mooie vriendschappen op te bouwen (én te onderhouden) en ik heb alle vrijheid van de wereld. Ik kan doen wat ik wil, wanneer ik dat wil en hoe ik dat wil. En als ik het niet wil, doe ik het niet. Zonder overleg.

Dat betekent niet dat ik tegen relaties ben. Absoluut niet. Maar het simpele antwoord is dat ik hem gewoon nog niet ben tegengekomen. En misschien ook wel. Misschien ben ik al een paar keer langs hem gelopen of heb ik ooit bij hem in de klas gezeten. Misschien staat hij op het punt om vanaf de andere kant van de wereld hierheen te verhuizen en moeten we elkaar nog tegenkomen. Of misschien heeft ‘ie, terwijl ik dit schrijf, wel ruzie met z’n toekomstige ex. Ik zou het niet weten. En al die andere vrijgezellen in je omgeving weten het ook niet.

Wat ik jullie daarom graag mee wil geven, is het volgende. De feestdagen staan voor de deur. De dagen waarop je de familieleden ziet die je misschien al een tijdje niet gesproken hebt. De oude bekenden op al die verschillende nieuwjaarsrecepties. Speciaal voor die momenten heb ik een verzoek: Vraag gewoon eens hoe het écht met iemand gaat. Wat iemands hoogte- en dieptepunten waren het afgelopen jaar. Waar diegene naar uitkijkt in 2020. Vraag voor mijn part wat ze van Sinterklaas hebben gekregen. Als je een beetje je best doet zijn er zoveel leukere vragen te bedenken dan: ‘Heb je nou al een vriend?’

Fijne feestdagen!

Lieve groet,
Sarah Koning

P.S. Wil je jezelf voorbereiden op deze vraag? Het boek Heb je nou al een vriend? ligt nu in de winkel. Niet van mij, maar wel van twee schrijfsters die precies weten hoe het voelt.

Heb je nou al een vriend

Dank voor stank!

In al mijn 46 jaar dat ik hier rondloop, heb ik naar mijn weten niet eerder zo een uitgebreid bedankverhaal geschreven naar aanleiding van een verjaardagscadeau. L’ an, je bent een gouwe kameraad, iemand van wie je altijd op aan kunt en iemand die mij ook wel een beetje kent. Andersom is dat niet anders, daarom – uit oprechte dankbaarheid! – een reactie op het cadeau dat je Anneriet en mij onlangs hebt gegeven voor onze verjaardag.

Je vroeg, ik meen een dag of 2 voor het feest, via de app: “als jullie 1 van de volgende moeten kiezen, wat zou het dan zijn: iets zoet, iets hartigs of drank?” Onze reactie was natuurlijk direct dat het niet nodig was om iets te geven, maar en dat we je aanwezigheid al enorm zouden waarderen en zo bla bla… je kent het wel, de standaard reactie. Ons antwoord was ‘iets hartigs’. Je kwam, net als bij alle verjaardagen van je vrienden, met een goed humeur helemaal vanuit Amsterdam naar Spierdijk, je feliciteerde ons en overhandigde een cadeau. Nogmaals, dat had niet gehoeven en als je nu verder leest, dan krijgen die woorden ook wel de nodige context….

Het was een gezellig feesie, waarbij het zo ongeveer 3.30 uur was dat wij begonnen op te ruimen en daarmee het signaal wilden overbrengen op de 3 plakkers. Ik zal de andere 2 namen niet noemen…

Je gaf ons een kaaspakketje cadeau. Nogmaals dank voor je geste en de moeite die je toch elke keer weer neemt om je vrienden te fêteren. Vier stukjes kaas, vacuum getrokken in een cellofaantje, met zijn viertjes in een pakketje. Dit waren niet zomaar kaasjes mensen, dit is de ‘creme de la creme’ van de kaaswereld, dat was me wel duidelijk. Kosten noch moeite gespaard om ons te laten genieten van 4 exclusieve kaassoorten…

Na een week de zure geuren van de kaas ontweken te hebben – ik had ze in de koelkast in de schuur gedaan – gingen we er eens goed voor zitten. Met een knijper op mijn neus pakte ik het meest gele kaasje uit de koelkast en nam m mee naar binnen. Anneriet zat in de voorkamer en rook mijn entree. Ja, de kaas was nog altijd gevacuumeerd… ik sneed het plastic stuk, bevrijdde de kaas uit zijn verpakking en er viel een ongemakkelijke stilte tussen Anneriet en mij… “Wat een exclusief kaasje is dit”, zei ik. Ik sneed het kaasje in stukjes, voorzag het kaasplankje van mosterd én mosterd-dille-dipsaus en we gingen voor een romantische avond. De geur was erbarmelijk! Misschien dat je dan bewust of onbewust de verwachting wat bijstelt, want de smaak viel niet tegen. De geur en smaak zijn dan niet helemaal in balans, in het voordeel van de smaak, in dit geval. En met een kleine toets mosterd was het zowaar ook gewoon lekker. Topcadeau L ‘an!

Een week later dacht ik het tweede kaasje te proberen. Ik pakte blind een van de 3 kaasjes uit de koelkast en liet me verrassen. Dit was een wat lichtere kaas met zo’n poezelige, glijerige ‘natuurlijke’ schil, waardoor het al 2x uit mijn handen glipte, nog voor dat ik het überthaupt kon beoordelen. De geur was ook wat zurig, maar niet per se vervelend. Volgens mij waren we inmiddels al ervaren exclusieve kaaseters geworden! Voor de zekerheid had ik ook hier de mosterdpot en mosterd-dille-dip er bij. Hier waren de geur en de smaak al iets meer in balans. Volgens mij hadden we deze ook samen helemaal op gegeten…

Het derde kaasje was, ik denk, zo’n blauwschimmelkaas-achtige soort. Als je net zoals ik alleen maar de traditionele Edammer en een ouwe kaas gewend bent, dan weet je even niet waar je naar zit te staren; een wat wittige kaas met blauwe accenten, waarbij je denkt: “als ik nou niet alles op krijg, hoort dit dan tóch in de GFT-bak, of moet het naar het chemisch depot?” Zo’n kaas… Ik pakte mijn inmiddels ‘vaste kaasmes’ en sneed het in stukjes. Ik had de neiging om de mosterd-, mayo- én ketchupfles mee te nemen richting ons romantisch samenzijn op de bank, maar ik dacht: “Nee! Laten we het nu gewoon eens in al zijn puurheid gaan ervaren.” Zo gezegd, zo gedaan. Ik nam het eerste stukje om Anneriet te laten zien dat dit echt wel veilig was. Ik was blij dat mijn Heineken 0,0 in de buurt was, zodat ik – als een echte kaasexpert – mijn smaak direct kon neutraliseren. Disbalans tussen geur en smaak. Deze was niet helemaal het niveau van de eerste 2 kaasjes, als we eerlijk moeten zijn, maar wat zeuren we nu toch? De score tot nu toe was top: 2 smaakvolle kaasjes (met hier en daar wat hulp van de mosterd en dilledip) en 1 wat mindere kaas, maar dat ligt niet aan de kaas, maar aan de proevers. En.. we hadden nog een kaasje in het vooruitzicht!

Ik had al een paar weken kunnen wennen aan de geur van exclusiviteit en we hadden ons verheugd op L’ an’s vierde en laatste kaasje. Zonder een specifieke reden had ik deze kaas voor het laatst bewaard. Deze kaas had wel een iets andere vorm. Het was niet zo’n punt, zoals de kaasboer dat doorgaans met een sierlijk mes van een groter geheel afsnijdt. Dit kaasje was eigenlijk vormloos. Ik opende de folie van het kaasje en mijn gedachten gingen direct terug naar de eerste poepluier van Fiene, ruim 10 jaar geleden…. Man! Wat een loeft! Ik nam even wat afstand, was na een seconde of 10 weer bij bewustzijn en ik realiseerde me dat dit dus zo ongeveer het meest exclusieve kaasje op de markt moet zijn! Ik sneed er één klein stukje vanaf – Anneriet begon al te kokhalzen en daar maakte ik uit op dat ze beleefd zou bedanken – en ik ging er even voor zitten, want ik wilde dit natuurlijk wel proeven! Ten eerste omdat we dit cadeau hebben gekregen van onze goede vriend (en die zou ons nooit willen vergiftigen), ten tweede, we hadden eerder een ervaring met een ‘slechte geur, maar een redelijke smaak’ en ten derde zo’n exclusieve kaas komt (hopelijk!) maar één keer in je leven voorbij…

Beste mensen, ik weet niet of je kunt spreken van ‘proeven’ als iets wel in je mond is, maar nog niet op je tong is geland… Dit kwam er met een noodgang weer uit… Maar, hier was sprake van een zéér evenwichtige balans van geur en smaak en zonder dat ik precies weet hoe een poepluier smaakt, volgens mij kwam dit behoorlijk in de buurt!

Beste L’ an. Nogmaals, een zeer oprecht dank voor je verjaardagscadeau! Misschien kan ik beter zeggen: dank voor deze onvergetelijke ervaring. De volgende keer gaan we wéér voor hartig!

Gr. Ronald

Krasse oldtimers

Krasse oldtimers

 

Ons dorp kent vele krasse oldtimers.

Vele van hen wonen gezellig bij elkaar in “De Oever”.

Het zij op Theresiahof of Oeverland.

Met de zorg van De Omring bij de hand, een prima stek om te wonen.

Met name deze mensen hebben Spierdijk gemaakt zoals we het nu kennen.

Ondanks de kleine gemeenschap is Spierdijk een levendig dorp.

Of misschien juist omdat we maar klein zijn, voelen velen zich actief betrokken.

Behoud van al de voorzieningen is noodzakelijk om het dorp leefbaar te houden, zoals de huisvesting van al die krasse oldtimers.

Ze zijn ons dierbaar en we willen ze nog lang niet missen.

Ze horen gewoon thuis in ons dorp, waar ook de meesten zijn geboren en hebben gewoond.

De Zonnebloem en zeker ook de club vrijwilligers van De Oever staan steeds klaar om van alles te organiseren om het geen saaie boel te laten worden.

Vanuit de kerk komt er elke vrijdagmorgen een voorganger voor de kerkdienst.

Maar dat kan niet zonder de krasse oldtimers die alles regelen en klaarzetten.

Met na afloop gezellig samen koffie drinken.

Biljarten, koersballen, spellenmiddag, onder de middag samen eten, het kan allemaal.

 

Ooit, in een ver verleden, liepen we in Spierdijk voorop door het bouwen van het Theresiaoord.

Mede dankzij een gift uit de nalatenschap van pastoor Liket wat bestemd was voor een “liefdesgesticht voor religieuzen tot onderwijs voor meisjes en tot opname van oude mannen en vrouwen en weesmeisjes.”

In 1894 werd er besloten tot het bouwen van de toenmalige Sint Jozefschool en in 1932 werd het Theresiaoord in gebruik genomen.

Omdat dit gebouw niet meer voldeed aan de eisen, werd een nieuw bejaardenhuis,

‘t Oeverland in 1969 betrokken.

In 2003 heeft dit weer plaats gemaakt voor “de Oever”, de huidige huisvesting.

De ouderen die zo veel hebben gedaan voor Spierdijk gunnen we nog in lengte van jaren een mooie plek in het hart van ons dorp.

We gaan er van uit dat dit niet afhangt van de rendementen die beleggers hopen te ontvangen.

 

Jos van Straalen

Verhalen van ver halen

‘Pas je wel op voor zakkenrollers?’ Dat was de eerste reactie van één van mijn Spierdijkse vrienden, toen ik zei te gaan hiken in Bulgarije. Jammer, maar wel een logische reactie, want we denken vaak in stereotypen van Ons versus Zij en we horen dan vaak alleen hetgeen wat ons waardeoordeel bevestigt en niet wat het juist ontkracht.  Maar ik kan je vertellen dat je voor zakkenrollers echt niet naar het buitenland hoeft. Zakkenrollers zijn er namelijk overal; zeker waar ik woon.

Maar goed, waarom Bulgarije? Geen specifieke reden, buiten dan dat het daar nog 25°C was in oktober en het niet regende.

Nu kwam ik aan op de dag na de voetbalwedstrijd Bulgarije vs Engeland. U herinnert het zich nog wel, de wedstrijd vol met apengeluiden en Hitlergroeten vanuit de fanatieke Bulgaarse aanhang. Waar in de (sport-)media een enorme heisa van werd gemaakt; het leek wel alsof Bulgarije het meest racistische land van de wereld was. En als ik eerlijk ben, zo kijkende naar de Bulgaren; op het eerste gezicht is het ook niet het allergezelligste volk. Toch wat ongure types, 80% ziet eruit of ze in de misdaad zitten en de andere 20% of ze eraan willen beginnen. Ze kijken allemaal chagrijnig en hun taaltje en geschrift (Cyrillisch) komt agressief over. Toch moet je niet altijd op je eerste indruk afgaan, dus ik gaf ze het voordeel van de twijfel.

Tripadvisor gaf aan dat de Boyana watervallen een van de must sees was, dus ik direct op mijn eerste dag daar naartoe gehiked (waterval op zo’n 1300m boven zeeniveau). Na een mooie klim in serene stilte en zonder veel andere hikers kwam ik bij de waterval. Niet zo’n imposante (Niagara is indrukwekkender), maar toch leuk om te zien. Er stond uiteraard een aantal borden met toeristische feitjes en daarnaast zag ik een bord met allerlei stickers. Ik weet nog dat ik dacht: “Leuk, kunnen blijkbaar allerlei mensen achterlaten dat ze de top gehaald hebben.” Maar toen ik beter keek, zag ik iets verontrustenders. Het waren allemaal stickers van fascistische groeperingen en ook 1 van CSKA Sofia (de Feijenoord van Bulgarije) met de tekst: CSKA Sofia Football And Racism. Zie hieronder.

Voorwoord

Van deze tweede indruk kreeg ik wel een wrange smaak in mijn mond. Niemand had namelijk de moeite genomen dit te verwijderen. Zou dit land dan echt overvol zitten met racisten?! En waarom dan?

De dagen erna heb ik er specifieker op gelet, maar alle geloven lopen door elkaar heen en zitten buiten bij elkaar aan tafel met Turkse koffie de dag door te nemen. Ook in mijn gesprekjes met verschillende Bulgaren blijkt het echt maar een klein en sneu groepje “supporters” te zijn, die het voor de rest verpest. Dit trotse volk, met zijn verschillende etniciteiten, leeft namelijk al duizenden jaren met elkaar op gezellige, vredige voet. (Trouwens Fun Fact: Wist u dat Sofia de een-na-oudste stad van Europa was? Nee, hè? Weer wat geleerd!) Er is geen eng gedachtegoed te bekennen. En die Bulgaren zijn na een aantal Kamenitzas ook nog best gezellig. Nazdrave!

Nu de moraal van dit verre verhaal: Wees je bewust van je eigen vooroordelen, weeg dit mee in hoe je naar anderen kijkt én blijf vooral open staan voor nuanceringen van je wereldbeeld. Ik had na mijn twee ervaringen namelijk mijn mening niet meer hoeven bij te stellen en dingen kunnen zien/lezen*, die mijn opgedane twee ervaringen zouden bevestigen. Maar als je blijft kijken met een frisse blik en echt met ‘vreemden’ in contact komt, verrijkt dat je wereld(-beeld)!

S dobri pozhelaniya,
Ronald Laan

* De nieuwe digitale sociale media zijn overigens verraderlijk slim in het bevestigen van je huidige wereldbeeld, maar daarin wellicht meer in een volgende column.

Een mooie foto blijft het.

Een mooie foto blijft het.

Vorig jaar werd ik 60 jaar een lustrum om te vieren.

Dus een feest in DE ONTMOETING met een hapje en wat bieren.

2 Broers 7 Zussen  14 vrienden en mensen van st George vond ik nog niet genoeg.

Vandaar dat ik ook al mijn zogenaamde oomzeggers vroeg.

Ik had er 17 en ook hun partners mochten natuurlijk mee.

Het merendeel kon komen en vond het een prachtig idee.

Voor de oomzeggers werd het feest een ware reunie.

Ik hoorde vaak    Leuk ome Ted dat ik ze allemaal weer eens zie .

Ze zien elkaar nu eenmaal niet vaak.

Druk met hun kinderen en veel hebben een eigen zaak.

Dat hebben ze vast van opa Steur die ondernemende geest.

Ik dwaal af dus terug naar het feest.

Ik kreeg natuurlijk van velen een kado.

De origineelste was het maken van de groepsfoto.

Erszebeth Blaauw deed een woordje ze zei Ted we zijn er allemaal.

Dus hup alle Steurtjes naar de achterzaal.

Daar werden we door Jacco Koning op de kiek gezet.

Door Truda Koning werd op de lengte en kleuren kleding gelet.

Het is mooi geworden, een grote foto van iedereen die me dierbaar is.

Vorige week kwam echter het besef dat een foto een moment opname is.

Ik zie hem elke dag hij is en blijft natuurlijk prachtig.

Ik weet ook wel:  de groep is qua leeftijd tussen de 20 en bijna 80

Er zullen mensen wegvallen , dat hoort er nu eenmaal bij.

De eerste is helaas een stoere vent van 49  op de achterste rij.

John Steur zoon van mijn oudste broer was vermist en is overleden gevonden.

Gelukkig staat hij op mijn foto, ik blijf met hem verbonden

 

Ted

 

De zin van Zingeving

Wat is toch aan de hand? De laatste tijd word ik steeds vaker geconfronteerd met het hogere doel. Mensen willen impact maken, betekenis geven, zingeving aan het leven toevoegen.

Het populaire Engelse woord is ‘Purpose’, een alomvattende beschrijving, wat zou moeten uitleggen waar we voor staan. Alsof we iets missen in het (normale) leven. We zijn blijkbaar zo welvarend geworden, dat we alles kunnen doen, maar ineens vinden we dat het wel “belangrijk” moet zijn.

Bij mijn ouders leek het allemaal veel eenvoudiger. Zingeving kwam door het geloof. “Gaat heen en vermenigvuldigd u…” Heb uw naaste lief en bid voor elkaar zodat we allemaal naar de Hemel gaan. Of zoiets dergelijks.

Tegenwoordig denken veel mensen in CO2 normen. Dus of veel kinderen dan een goede oplossing is? En door de meer individualiste maatschappij, incidenten bij de kerk rond kindermisbruik, positie van de vrouw en de overtuigingen omtrent homoseksualiteit, voorbehoedsmiddelen, et cetera, is de populariteit van het geloof toch wat afgenomen.

Misschien is dat dan wel de reden dat nu hele hordes mensen op zoek zijn naar een dieper inzicht in zichzelf. Waar sta ik voor? Is een lastige vraag, maar wellicht dat je antwoord kunt vinden in hoe je zaken oplost. Hoe heb je lastige periodes overwonnen? Waar ben je trots op en waarom? Met deze antwoorden weet je waar je energie vandaan komt en wat je nog graag zou willen doen.

Als je dan ook nog aan de ander denkt en je inzichten deelt, ontdek je dat er veel overeenkomsten zijn. We hebben allemaal dezelfde soort vragen en willen uiteindelijk hetzelfde, noem het geluk, begrip of een doel. Je zou bijna een clubje kunnen beginnen, een genootschap, een kerk. Mmmm, we zijn toch niet het wiel opnieuw aan het uitvinden?

Veel wijsheid en geluk gewenst.

Haarlemse groet,
Ardo

Vergadere

Vergadere
Vergadere in ’t Westfries loikt gemiddeld 75% korter te dure  den in ’t Algemeen “Beschaafd” Nederlands. Deur Westfries te prate ken je flink bezuinige op kostbare vergadertoid!
’t  Levert nag meer voordêle op, zôas een beter begrip, kortere notulen en ga maar deur. Hier wat voorbêêlde, hoort toidens een proefvergedering:

⭕Ik verklaar bij deze de vergadering voor geopend, …………………………….
✅jôôs, we beginne!
⭕Bent u bereid om voor deze gelegenheid als notulist op te treden?…………………….
✅skroif jai?
⭕Ik denk niet dat deze opmerking significant bijdraagt aan het gespreksonderwep………………..
✅allegaar onzin
⭕Ik zou u graag uitnodigen voor een gesprek onder vier ogen……………….
✅deer hewwe we ’t nag wel over.
⭕Uw lijn van redeneren lijkt mij van idere logica gespeend…………….
✅je miene ’t denk?!
⭕Dan wordt er nu koffie geserveerd. U mag ook uw keuze maken uit diverse theesoorten en er is frisdank………………
✅hè,  gien bier??
⭕Ik hoop niet dat u problemen heeft met mijn functioneren……………
✅je hoeve moin niet pitteg te vinde.
⭕Uw voorstel lijkt mij voor dit bedrijf geen resultaten op te leveren…………….
✅deer verdiene we niks an.
⭕Hetgeen u zojuist mededeelde, was mij niet geheel duidelijk…………….
✅wat zee je nou?
⭕Dit behoort tot de mogelihjkheden……………
✅noh, dat zou kenne.
⭕Hieromtrent kunnen wij u geen zekerheid bieden…………
✅Dat ken ok aars lope.
⭕Zou u dat willen herhalen?………..
✅zeg dat nag ‘ers?
⭕Ligt dat in de lijn van verwachtingen……….
✅zou ‘t?
⭕Hetgeen u vertelt verbaast mij ten zeerst…………..
✅Je liege ’t denk?
⭕Dan is het nu tjd geworden voor de rondvraag……………
✅wou dr ientje nag wat zêgge?
⭕De vergadering is bij deze beëindigd………..
✅we gane ’t padje inkorte!

Gr, een vergaderliefhebber