Afscheid Dave Laan

De laatste minuten van Dave Laan in het 1e elftal

 

Zondag 27 september heeft Dave Laan z’n laatste minuten gemaakt in het 1e elftal van St George. Op zeer jonge leeftijd heeft hij te veel problemen met z’n knieën, waardoor voetballen op hoog niveau niet meer mogelijk is voor hem. Enorm jammer voor ons als club, maar ook het elftal gaat hem missen in het veld. Voor hem zelf is het natuurlijk helemaal vervelend, als er eentje fanatiek is, dan is het Dave.. Maar in deze situatie moet je luisteren naar je lichaam..

In de 2e helft in de thuiswedstrijd tegen Zwaagdijk, deed hij een gedeelte mee van de wedstrijd. Hij wilde nog 1 keer meedoen met een wedstrijd van het 1e om afscheid te nemen van het eigen publiek.

Hij was nog dichtbij een doelpunt, dat had helemaal mooi geweest voor hem natuurlijk. Een paar minuten voor tijd kreeg hij een publiekswissel en een staande ovatie van iedereen. Na afloop van de wedstrijd kreeg hij een mooi ingelijst St. George shirt en werd hij bedankt namens het voetbalbestuur.

Hij heeft 2 kampioenschappen meegemaakt op de club, dat zal hij zelf nooit meer vergeten!

Iemand die alles gaf in het veld en andere spelers meenam op sleeptouw. Hij was begonnen als rechtsback, hij had genoeg loopvermogen, vandaar dat hij vaak ook mee naar voren ging. De laatste jaren stond hij voorin. Met z’n energie en drive was hij gevaarlijk voor elke verdediger.

Ondanks dat hij niet heel lang heeft kunnen voetballen voor het 1e elftal, heeft hij toch het maximale bereikt in z’n voetbalcarrière. Aan zijn inzet en scherpte ontbrak het nooit!

In augustus gingen wij in gesprek met Dave, om te vragen of hij bij het 1e elftal wilde blijven. De rol van assistent voor op de zondag is een prima taak voor hem. Dit pakte hij ook gelijk goed op en de samenwerking met de groep gaat goed. Met zijn gedrevenheid kan hij op zondag langs de lijn de mannen aansturen. Ondanks dat hij nu niet in veld staat, kan hij evengoed z’n steentje bijdrage aan het elftal. Namens het voetbalbestuur nogmaals bedankt voor je inzet bij het 1e elftal. Wij wensen jou succes met je assistenten rol in de technische staf!

 

Groet Pascal Klaver

Mogen we jou bellen om St. George te steunen?

Seizoen 2019-2020 was op financieel en sportief vlak een tegenvaller voor de club. Zonder hand- en voetbalwedstrijden, tennistoernooien en Sportspektakel hebben we weinig tot geen inkomsten gehad. De vaste lasten zoals huur van de velden, verzekering van het complex, gemeentelijke lasten, etc. lopen echter door. Mede doordat er dit jaar geen Veiling Spierdijk is om ons financieel te ondersteunen, houden we in samenwerking met de VriendenLoterij een belactie om de vereniging financieel gezond te houden.

Belactie VriendenLoterij

Om het nieuwe seizoen extra goed te beginnen, organiseren we woensdag 23 september een belactie om loten te verkopen van de VriendenLoterij. Op deze avond bellen we al onze leden met de vraag of zij een lot willen kopen. Van ieder lot dat we verkopen gaat minimaal 40% van de lotprijs rechtstreeks naar onze club én we ontvangen een extra bonus als we minimaal 100 loten verkopen. Des te meer loten we verkopen, des te hoger de bonus kan worden!

Wat zijn de voordelen voor jou?

Als deelnemer aan de VriendenLoterij maak je maandelijks kans op mooie prijzen, van uitstapjes tot geldprijzen die kunnen oplopen tot € 100.000,-.

Wil jij ook meespelen met de VriendenLoterij?

Ben je geen lid van St. George, maar wil je St. George wel financieel steunen? En mag ons belteam contact met je opnemen? Stuur ons dan een mailtje via stgeorgespierdijk@gmail.com met daarin je naam en telefoonnummer.

Heb je al een lot van onze eerdere belactie? Of ben je lid van St. George en wil je niet gebeld worden? Ook dan kun je ons mailen op stgeorgespierdijk@gmail.com. Vermeld direct in de onderwerpregel de tekst ‘Niet bellen:’ gevolgd door je naam.

  • Belavond: Woensdag 23 september 18.30 – 21.00 uur
  • Maandelijkse lotprijs: €14,- per stuk
  • Zo’n 40% van de lotprijs voor St. George
  • Win prijzen tot wel € 100.000,-
  • Zelf opzegbaar na één maand

We hopen van harte dat we op jullie steun kunnen rekenen!

Sportieve groet,
het OMNI bestuur

P.S. Heb je al wel een lot van de VriendenLoterij, maar is deze nog niet gekoppeld aan St. George? Dit kunnen we tijdens de belactie in orde maken voor je.

Meer informatie over de VriendenLoterij

De VriendenLoterij is een maandelijkse loterij. De lotprijs voor één maand is €14,- per stuk. In principe help je de club al door slechts één maand lid te zijn van de VriendenLoterij. Na die eerste maand is het aan jou. Je kunt je lidmaatschap zelf opzeggen bij de VriendenLoterij óf lid blijven om ons te blijven sponsoren. Bekijk voor meer informatie de website van de VriendenLoterij: www.vriendenloterij.nl.

Samenleven doe je samen

Samenleven doe je samen
Was alles nog maar zo als vroeger.
Toen werden de koeien zomers nog op het land gemolken.
De boer, met een krukje onder zijn gat, trainde zijn vingerspieren op de spenen van de koeien.
Winterdag de stront op een hoop en de ier in de kelder.
Stikstof was toen nog geen probleem, het stonk alleen maar.
Hooi in de berg en de koeien tevreden dampend met het spatschot achter hun kont.
De tuinders hadden de bieten en wortelen op de kuil mooi ingepakt met stro tegen de vorst.
Op rustige tijden ging men te kaarten bij de buren.
Pustoor had het weer goed daarin.
En de praize van de kool ware niet zo best.
Je wist weer je an toe ware.
Gienien dorste aars te weze.
Twee gelove op’n kusse, deer slaapt de duivel tusse.
Van wieg tot het graf was je hele leven al uitstippeld.
KVP voor de katholieken, protestanten stemden op de ARP of aanverwante partijen.
Zo was er ook nog de communistische partij en de liberale unie.
Dat was jarenlang het politieke strijdtoneel, duidelijkheid alom.
Maar nu weet zelfs het CDA niet meer hoe ze inhoud moeten geven aan die C in hun naam.
Christelijke grondbeginselen worden met voeten getreden.
De mensen van de PVDA zijn al lang niet meer de rooie rakkers van vroeger.
Wat eens een socialistische partij was voor de arbeidersklasse, doet nu mee aan de dans om het grote geld.
Populisten schreeuwen om het hardst en spinnen garen bij elke misstap van de regering.
Als grootste partij is de VVD nu heer en meester in het politieke spel.
Hoe meer verdeeldheid er heerst tussen de partijen, des te meer ze de liberale vrienden kunnen trakteren met bonussen en overheidssteun.
De multinationals staan op een onaantastbaar voetstuk en dat moet zo blijven ook! (???)
VVD dicteert het regeringsbeleid, wie wil mee regeren doet dat op hun manier.
Gevolg is dat de mee lopende partijen hun identiteit verliezen.
Het grote midden kan applaus krijgen als dank.
De miljarden euro’s gaan letterlijk de lucht in.
Toch hebben we het gemiddeld genomen echt niet zo slecht in ons landje.
Als het er op aankomt heeft zo goed als iedereen genoeg om brood te kopen.
Het is alleen jammer dat het sociale vangnet aardig is uitgehold.
Iedereen moet zijn eigen maar zien te redden.
En als je niet mondig genoeg bent of je weet de weg niet te vinden, heb je gewoon pech.
De aantal aanvragen bij de voedselbanken zijn toegenomen, mensen raken hun woning kwijt en komen op straat terecht.
Jezus zegt ons, “want ik had honger en jullie hebben mij te eten gegeven,
Ik had dorst en jullie hebben mij te drinken gegeven” ( Matheus 25,35 en verder)
De zorg voor elkaar gaat ons allen aan, niemand uitgesloten.
Of je nu gelovig, socialist, communist of liberaal bent!

Jos van Straalen

Antihondenpoep actie

Hallo dorpsgenoten (met of zonder hond)

enige tijd geleden heb ik wat bordjes in het dorp neergezet. Een vriendelijk bedoelde antihondenpoep actie, zal ik maar zeggen. Er staan hier en daar nog wat bordjes, sommige zijn weggehaald. Ik ergerde me aan de hopen stront in zo ongeveer het hele dorp; op stoepen, in bermen, in grasveldjes… En ik weet dat meer mensen hier een hekel an hebben. Nou ken ik hondenbezitters die de shit keurig opruimen (top!), maar de hondenbezitters die dat niet doen (of deden, maar inmiddels wel) blijven op de een of andere manier anoniem… Dus vandaar dacht ik dat ik die bordjes ook maar anoniem moest doen. Maar…… het lijkt erop dat er minder hondenpoep op stoepen achterblijft, of heb ik het mis? Het zou toch fijn zijn als we er niet meer in hoeven te trappen of omheen hoeven te lopen. Dank (namens iedereen volgens mij)!

Groeten
een anonieme hondenbezitter

Hondenpoep

Wat houdt ons bezig?

Corona, natuurlijk. Niet meer weg te denken sinds kort. Hopelijk vindt iemand een vaccin of, liever nog, een medicijn en dan kunnen we weer gewoon verder. Hoewel een belangrijk ding in ons leven maar laten we hier niet te lang bij stil staan. Ik denk dat ik niet de enige ben die “corona-moe” is.

BLM, oftewel “Black Lives Matter”, oftewel het racisme. Moeilijk en makkelijk onderwerp. Makkelijk in de zin dat ieder weldenkend mens niemand zal veroordelen om zijn huidskleur. Hoe dom kan je zijn?! Ga maar eens naar Suriname of Afrika, geweldige mensen en neem ze (net als ieder ander trouwens) zoals ze zijn en niet zoals je ze hebben wilt.  Het moeilijke aan racisme is dat het géén “lange tenen” werk moet worden.

We hebben allemaal Johan Derksen wel gevolgd, denk ik. Meerdere keren heeft hij het racisme veroordeeld, maar zijn grapje over Akwasi (leuk of niet) is zo groot gemaakt dat het vrije woord er nu ook onder lijdt.  Hoewel het Zwarte Pieten verhaal voor heel veel donkere medelanders zó diep zit dat ik uiteindelijk ook denk van: ‘Maak die Piet nu maar groen’. Voor zo’n kindje dat nog gelooft in Sinterklaas maakt dat echt niks uit.

Maar ook het woord homo en/of boer wordt zó vaak gebruikt. Als je niet uit de 4 grote steden komt ben je in heel Nederland een boer. Ik heb anderhalf jaar in Barneveld op school gezeten en ik ben daarna nog een jaar in dienst geweest, maar ik kon er nooit aan ontsnappen. Toch heb ik me er altijd prima bij gevoeld.  Kom maar eens kijken waar wij wonen en vergelijk dat met jouw huis in de Kinkerstraat of waar je ook woont, ik wil vast niet met jou ruilen. Laat mij maar lekker boer zijn.

Ik kreeg een keer een compliment van een Surinaamse vrouw dat ze mij wel knap vond, tenminste: voor een boer. Moet ik dan boos worden of me gestreeld voelen?  Of, en dat doe ik meestal, erom lachen? Ik bedoel, we hebben hier een maatschappij waar je mag uitdelen en iets moet kunnen incasseren. Hans Teeuwen zei het al: “De grens ligt bij geweld”.  Als je geweld gebruikt, ga je te ver. Voor de rest moeten we allemaal niet “te lange tenen” hebben en iets kunnen hebben. Onze vrije Westerse maatschappij geeft ons heel veel ruimte en beschermt ons met onze  onafhankelijke rechters, heel belangrijk.

Volgende onderwerp: vakantie.  Wie durft er nog met het vliegtuig mee en wat staat je te wachten in het buitenland?  Ik denk dat het allemaal wel meevalt, totdat je corona oploopt in Turkije of Thailand of zo. Dan kan het allemaal wel eens enorm tegenvallen. Dan kom je het vliegtuig niet meer in en moet je in quarantaine. Hoe gaat dat eruitzien en wie betaalt dat allemaal?  Nou ga ik toch al niet naar Turkije zolang Erdogan daar zit. Ik ga fietsen. Samen met een vriend op de fiets naar Duitsland, sportief en gezond.  Dwars door ons prachtige Nederland waar nog zo veel te ontdekken valt. Al hebben we maar een klein landje, we hebben het nog lang niet helemaal gezien.

Wim Laan

 

Zeskamp 2020

Beste dorpsgenoten,

In de vorige Dorpsbanier lieten we al weten dat de Zeskamp voor de ouderen helaas niet door kan gaan dit jaar. We hebben in overleg met de gemeente nog gekeken naar een mogelijkheid om de spellen voor de jeugd tóch door te laten gaan op zaterdagmiddag 4 juli. Ook dit gaat jammer genoeg niet lukken. Op dit moment zijn we achter de schermen bezig met een andere invulling voor later dit jaar en hopen daar binnenkort meer over te kunnen vertellen.

Als we meer weten over het eventuele verplaatsen van het Zeskampweekend horen jullie dit op tijd van ons. En anders hebben jullie een jaartje extra om je voor te bereiden op Zeskamp 2021 😉

Fijne zomervakantie!

Vriendelijke groet,
Het Zeskampbestuur

Een goed virus

28 mei 2020 om half negen was ik weer eens bij mijn cluppie.
Het was er angstig stil, geen koeling geluid en ik was in mijn uppie.

Vreemd: in de ( normale ) Sportspektakel week geen enkele reuring.
Wachten op de firma PBT, voor de brandveiligheidskeuring.

Alleen op het mooie complex begonnen mijn gedachten 50 jaar terug te dwalen.
Vader Simon Steur vond in 1970, ik was bijna 12, dat ik best wat voor de club kon doen.
Toto en Lotto ophalen elke week op Noordspierdijk, zo ging dat toen.

Netten en vlaggen ophangen in het weekend, we konden het goed met elkaar rooien.
In de zomervakantie kwam Fa Koenis Opmeer met kunstmest, dan konden we strooien.

Zo werd ik via mijn Vader langzaam met het St George virus besmet.
En werden ondanks dat ikzelf niet voetbalde binnen de club mijn stapjes gezet.

Van jeugd begeleider naar jeugdsecretaris, op mijn maatje Cor de boer kon je vertrouwen.
Daarna secretaris en onder Thomas Laan en met velen een bestuurskamer bouwen.

Mooie herinneringen heb ik aan de jaren met Ben Kunst… Pubers begeleiden, ga het maar doen.
Een gedreven man, prestatiegericht opgevoed werd het jonge eerste elftal wel kampioen.

Na 9 jaar secretaris en invitatie toernooien vond de club dat ik wat anders mocht proberen.
Ik kreeg het vertrouwen om de voorzitters hamer te hanteren.

Een drukke tijd brak aan samen met Thomas Laan, Willem Snoek en vele anderen.
We wilden op ons complex een echte OMNI club vormen, er moest veel veranderen.

Door veldverplaatsing en de nieuwbouw was er veel werk te verzetten.
Het eerste elftal was in goede handen bij Frank Knijn en John Snoek, daar hoefde ik niet op te letten.

De selectie assisteerde met vele handjes bij de bouw, dit hadden ze niet beter kunnen doen.
En in het drukste jaar voor de opening werd het eerste elftal ook gewoon kampioen.

Na de opening van ons mooie complex werd het tijd voor mij om een andere weg te gaan.
Ik zou het rode boekje jaarlijks nog maken, maar toen kwam er ene Odette voor mijn deur staan.

Met Odette, Sindy, Angelique en Vera volgde als opvolger van Martin Luke nog 15 mooie jaren.
Aan het fenomeen Sportspektakel zal ik mooie herinneringen blijven bewaren.

Ik heb in juni 2020 het St George virus al 50 jaar, gelukkig wel te verdragen.
Hopelijk blijft dit virus in Spierdijk, en wordt het op de jeugd overgedragen.

Toen schoot ik in gedachten wakker terug in de huidige Corona tijd.
Doe allemaal voorzichtig met dit virus, ikzelf ben er al collega’s door kwijt.

De PBT man komt de kantine binnen.
Hopelijk mogen we in september weer beginnen.

Stay Safe vanuit Avenhorn
Ted

Festivaltnietmee

7 mei zei Hugootje het volgende – Ik noem hem al Hugo, hij en zijn mattie Marky Mark komen zo vaak voorbij in mijn thuiskamer dat je ze als huisgenoten gaat zien – maar hij zei dus het volgende: “tot 1 september geen massale evenementen.

[auteur laat dit op zich inwerken]
[auteur loopt naar audio-systeem]
[auteur zet Rage Against The Machine* aan]
[auteur zet volumeknop op standje ‘Burenruzie’]
[…]

* Voor de niet-kenners Rage Against The Machine is een stevig bandje, wiens bandnaam ongeveer zo vertaald kan worden: ‘In opstand komen tegen de overheid/heersende elite.’

Deze zomer had ik namelijk een aantal mooie muziekfestivals in het verschiet:

  • Down the Rabbit Hole (gewoon nog een keertje),
  • Zwarte Cross (voor het sfeertje),
  • Zurich (voor het weertje),
  • Into The Great Wide Open (even in het Duits: voor het Meer(tje))
  • Remind The Gap (je blijft een Wogmeertje!).

Dat valt dus allemaal in duigen. Maar ja, mag ik wel klagen? Moet ik niet juichen, dat ik tot de gelukkigen behoor, die nog geen naasten verloor? Uiteraard heb ik na mijn baal-impuls gekozen voor het laatste. Want we weten allemaal wat er gebeurt als mensen te dicht op elkaar in (semi-)gesloten feesttenten zitten: dan gaat het ongelooflijk mis. Denk maar aan carnaval in Brabant en die après ski in Oostenrijk.

Dus dit gaat een bijzondere zomer worden. Zelf heb ik gelukkig al tig festivals mogen meemaken en kan ik mij laven aan prachtige herinneringen. Ik heb dus vooral te doen met de jongeren, die een eerste f(e)estivalzomer zouden gaan beleven. En nu dus waarschijnlijk helemaal niets gaan beleven. Dat moet gigantisch lastig zijn. We weten allemaal dat we energie voor duizenden hadden in die tijd en die kunnen ze nu niet kwijt. Dus kijk ook alsjeblieft even om naar ‘De Jeugd’, naast dat je dat al doet voor de ouderen. Ook voor jongeren, gaat het een pittige zomer worden. Of zie ik dit te mistroostig in en vinden de jongeren andere tijdsbestedingen, waar ze hun geld en energie in kwijt kunnen? Ze zijn er vindingrijk genoeg voor in ieder geval.

Wel blijft het voor de artiesten en hun brede entourage een horrorzomer. Juist voor de kleinere acts is zo’n zomer met in elk gehucht wel een festival een goede manier om wat spek op de financiële botten te krijgen. Daarnaast hunkert elke artiest ook naar the spotlights. Dat valt nu allemaal weg. Uiteraard zijn er virtuele alternatieven en 30-man concerten met voldoende afstand en luchtcirculatie bedacht. Maar het blijft behelpen. Toch moeten we deze initiatieven financieel belonen en er dus aan deelnemen. Want we gaan muziek en in bredere zin cultuur zo enorm nodig hebben om wat nog komen gaat te overwinnen. Dus mijn oproep aan u: Steun uw lokale, favoriete artiest!

Bijvoorbeeld heeft u in de zomer een buiten-BBQ of buitenfeestje onder de 30 man?*  Nodig eens een troubadour, muzikant of bandje uit voor een uurtje. Zo helpt u ze in hun voortbestaan. Niet te lang over nadenken, gewoon doen. Bijkomend voordeel: u verwent uw visite en uzelf op een Oorgasme.

Op een onvergetelijke zomer! Alvast Proost!

Ronald Laan

*Uiteraard alles conform de op dat moment heersende richtlijnen van Hugootje en Marky Mark.

Vakantie tegoed

Wat een luxe, ik heb een heerlijke vakantie gehad in Oostenrijk. Alleen bij terugkomst, voelde ik mij niet zo heel fit. Niet wetende dat het hele land er daarna acht weken uit zou liggen. Niets was meer hetzelfde. Sport, het werk, school… mijn kinderen klagen nog over de nieuwe leraar, die tot in de avond achter het huiswerk aan zit. Gelukkig begint school weer aankomende week. Met nieuw respect voor leerkrachten en de mensen van de opvang, gaan we een nieuwe fase in.

Het leek me zo makkelijk, de drie data voor het inleveren van het stukje van de dorpsbanier lagen allemaal om mijn vakanties heen: Oostenrijk, Griekenland en Bulgarije. Fantastisch, kan ik daar wat over vertellen, misschien wat combineren met wat actualiteiten en klaar is Kees! Oostenrijk en Griekenland zijn landen waar ik wel vaker ben geweest, maar Bulgarije is voor mij helemaal nieuw, dus kijk je daar toch extra naar uit. Op dit moment is er nog een kleine kans dat deze reis doorgaat, maar Griekenland is inmiddels al een voucher geworden. Op zich niet eens zo slecht, want dat betekent nog een heerlijke vakantie tegoed. Tenminste wanneer mijn optimistische natuur gelijk krijgt.

Het kan natuurlijk ook anders lopen, ellende die veel langer duurt. Vouchers die net zoveel waard blijken te zijn als obligaties van de Russische spoorwegen*, een vergeten bon van Freerecordshop of een van de vele muntjes die ik nog heb, van onder andere kermis Zandwerven. Doet me wéér denken aan een uitspraak van mijn moeder. Die had in haar kinderjaren “de crisis”** meegemaakt en ook na de oorlog begon iedereen weer met een tientje…. Daarom zei ze altijd: “Maak je geen zorgen over geld, je kunt altijd weer nieuw verdienen. Je gezondheid is veel belangrijker”. Dankzij het hele coronagebeuren, begrijp ik deze uitspraak toch een stuk beter.

Na een weekje spierpijn en een beetje koorts ging het eigenlijk wel weer. Ook het thuiswerken met kinderen in de buurt… het kan. Geen idee hoelang het duurt of dat er nog een vakantie in zit, maar er komen (gelukkig) ook weer andere tijden.

Groet uit Haarlem,
Ardo

Voorwoord

* Afbeelding van een (waardeloze) obligatie van de Russische spoorwegen
** De crisis van de jaren 30 was de grootste economische depressie van de twintigste eeuw. Ze ontstond als gevolg van de beurskrach van 1929, waarbij de aandelenkoersen op Wall Street (New York) ongekend snel kelderde. De krach werd gevolgd door een bankencrisis en een internationale schuldencrisis, waarvan de directe gevolgen vrijwel het gehele decennium voelbaar bleven.

Clinton Young: onterecht ter dood veroordeeld (maar hij leeft nog!)

Clinton Young: onterecht ter dood veroordeeld (maar hij leeft nog!)

Het is 24 november 2001. Vier Amerikaanse mannen van 18 tot 22 jaar zijn onderweg naar een locatie in Texas om drugs te kopen. Een vijfde man, Doyle Douglas, rijdt hen naar de locatie. Dan vindt er een gebeurtenis plaats die het leven van de mannen voor altijd zal veranderen: de bestuurder wordt doodgeschoten. Wie is de dader?

Clinton Young is veroordeeld voor twee moorden. De eerste moord is begaan op 24 november 2001 met als slachtoffer Doyle Douglas. Vijf mannen (Clinton Young, Doyle Douglas, David Page, Mark Ray, Darnell McCoy) zijn onderweg naar een locatie om drugs te kopen. Als ze eenmaal aankomen, stapt David Page uit de auto om aan te kloppen bij het drugshuis. Er wordt niet open gedaan. Op het moment dat Page terug richting de auto loopt en wil instappen, worden schoten gelost op Doyle Douglas die hem in zijn hoofd raken. Het staat vast dat Douglas nog niet dood is op dat moment. De vier mannen besluiten om Douglas in de achterbak te leggen en daarna rijden ze in de richting van een bos. In het bos wordt Douglas in een beekje gelegd, zodat hij zou verdrinken voor het geval hij nog niet dood was. Vervolgens wordt Douglas achter in zijn hoofd doodgeschoten. Na deze moord vertrekken de vier mannen en worden Ray en McCoy onderweg afgezet. Page en Clinton blijven bij elkaar. We zijn inmiddels een dag verder. Ze rijden in Douglas’ auto. Op een bepaald moment besluiten ze te tanken. Clinton haalt tijdens het tanken wat sigaretten en snacks. Op het moment dat hij buiten komt, ziet hij Page achter het stuur van een pick-up truck zitten. Deze truck is van Samuel Petrey, een man die Clinton nooit eerder heeft gezien. Petrey zit op de bijrijdersstoel. Clinton besluit niet in de truck te stappen en loopt terug naar Douglas’ auto en rijdt weg. Page rijdt achter hem aan in de truck met Petrey. Na een aantal kilometers wordt Douglas’ auto gedumpt en de drie mannen rijden verder in de pick-up truck. Hoe het daarna loopt is onduidelijk. We kennen alleen het verhaal van Clinton en Page omtrent de moord. Wat vaststaat is dat Petrey is doodgeschoten bij een olieveld. Clinton wil niet meer bij Page zijn en vertrekt. Page gaat naar de politie en zegt dat Clinton twee moorden heeft gepleegd en dat Clinton hem al die tijd gijzelde.

 Onterechte veroordeling

Het is duidelijk dat iemand moet worden gestraft voor deze moorden. Echter, zit de juiste persoon in de dodencel? Objectief gezien wijzen de genoemde feiten niet naar Clinton als de schuldige van beide moorden. Clinton is veroordeeld enkel op basis van de verklaringen van de drie medeverdachten. Echter, zijn deze verklaringen wel overtuigend en betrouwbaar? Er zijn geen vingerafdrukken, ander DNA-bewijs of verdere aantoonbare middelen die aantonen dat Clinton schuldig is aan de twee moorden. In Amerika gaat het erom of de ‘jury’ overtuigd is van schuld. Maar er zijn vele factoren die het beeld van de jury kunnen beïnvloeden. Bijvoorbeeld het feit dat onderzoeken en bewijzen worden achtergehouden in het proces. Bijvoorbeeld het gegeven dat de DA (openbaar aanklager) van Texas wordt ‘beoordeeld’ op het aantal ter dood veroordeelden. Bijvoorbeeld omdat David Page een ‘deal’ heeft gesloten met justitie, in ruil voor het afleggen van een getuigenis tegen Clinton… Ondanks dit gebrek aan bewijs heeft de jury en de rechter geoordeeld dat er niet voldoende twijfel bestaat omtrent zijn schuld aan zowel de eerste als tweede moord.

Door de documentaires van Jessica Villerius en de diverse verhalen die ik heb gelezen, ben ik ervan overtuigd dat Clinton Young geen eerlijk proces heeft gekregen. En dat was ook de inzet van Jessica Villerius en het team van de Clinton Young Foundation: met zoveel bewijzen en onderzoeken komen, nog voordat hij de doodstraf krijgt, zodat de openbaar aanklager het proces wel moét herzien. Eén week voordat Clinton Young zijn straf zou ondergaan (26 oktober 2017), kondigde de openbaar aanklager aan dat zijn straf wordt uitgesteld. Een geweldig succes van Jessica en haar team! Sindsdien zijn vele mensen bezig om Clinton Young en zijn advocaten te helpen een nieuw proces, a fair trial, te krijgen, zodat de kans groot is dat hij niet ter dood wordt veroordeeld.

Ik was zo gegrepen door dit verhaal, dat ik ook besloot een kleine bijdrage te leveren. Ik schreef Clinton een brief, waarmee ik hem wilde steunen in zijn strijd. Gewoon via www.clintonyoungfoundation.com. Op die website vind je alle docus en het hele verhaal van Clinton Young. Ik zou zeggen: als je tijd hebt (en dat hebben we vandaag de dag meer dan anders), verdiep je in dit bizarre verhaal. Ik zou het fan-tas-tisch (!) vinden als er nog iemand in Spierdijk deze man een brief zou schrijven. Voor € 0,50 (voor het uitprinten en wegbrengen van je brief) geef je deze man een lichtpuntje van hoop in zijn donkere dodencel…

Ronald