The Times They Are A-Changin’

Als ik in de auto zit luister ik óf naar een cd van een willekeurige, literatuurprijswinnende singersongwriter, óf naar BNR (‘bee en er’ en dus niet ‘bie en ar’) óf ik luister niet. Dat laatste doe ik overigens al vaker. Maar toen ik vorige week BNR op had staan, viel het mij op dat ik in 2 minuten tijd 3 nieuwe beroepen voorbij hoorde komen.

Het item over niet-roken-in-de-wachtrij-in-de-Efteling werd toegelicht door een ‘hoogleraar tabaksontmoediging’. Iemand die dus de hele dag bezig is met het ontmoedigen van rookgedrag. Wat een baan is dat! Ik heb zelf nog nooit gerookt, dus ik zou wel in aanmerking kunnen komen voor zo’n functie. Daarna kwam de ‘filetherapeut’ die mensen op een vast moment (what’s in a name) een klein beetje los maakt en ontspanning geeft tijdens de dagelijkse polonaises op rijkssnelwegen. En toen kwam er wederom een item over de grote ontsnapping van Engeland aan het Europese juk, waarbij een ‘Brexit-onderhandelaar’ de komende twee jaar de scheiding van Engeland en het vaste land mag regelen voor de eilanders… Dat woord hebben we inmiddels al zo vaak gehoord, dat het niet eens meer bijzonder is. En dit zijn nog maar 3 nieuwe beroepen. Er komen er nog veel meer… Deze nemen dus de plaats in van de verdwenen vaklieden als de kolenboer, de lantaarnopsteker, de letterzetter, de kruidenier… De tijden veranderen…

U heeft het misschien al gezien, maar dit is Dorpsbanier nummer 700 (!). Thomas heeft eerder al eens verteld hoe het er in de beginjaren van de Dorpsbanier aan toeging. 700 nummers later bestaat de Dorpsbanier nog in zijn huidige, papieren, vorm. En dat is toch ook wel een geruststellend idee: dat ondanks heel veel veranderingen, sommige dingen blijven zoals ze waren en zoals ze zijn. Een beetje houvast in een dynamische tijd…

The line it is drawn
The curse it is cast
The slow one now
Will later be fast
As the present now
Will later be past
The order is rapidly fadin’
And the first one now
Will later be last
For the times they are a-changin’

B. Dylan

Rommelmarkt Spierdijk

10 jaar geleden alweer… Voor het eerst slapen op Spierdijkse grond. Wat gebeurde daar allemaal op die zaterdagmorgen. Jong en oud zag ik in beweging, drukte alom in de Verlaatsweg. Er was een markt; Rommelmarkt voor de Warskippers!

Uiteraard gingen we daar een kijkje nemen, wat een mooi gevoel kreeg ik daar. Het hele dorp was in touw, wat een saamhorigheid, een gevoel van Samen. Dat ook zo mooi gezegd werd in de vorige Dorpsbanier. Nu 10 jaar later ben ik al vele jaren betrokken bij dit evenement. Vele gezellige vergaderavonden gehad met vele mooie napraat!

10 jaar later is er ook wat veranderd, wat wij op vele fronten merken in het dorp. De afname van leerlingen bij de Warskippers en bij school. Maar uiteraard ook bij de vele verenigingen en stichtingen die wij rijk zijn. Gelukkig is er een groep die zich hiervoor inzet!

Nu organiseren wij de markt samen met de peuterspeelzaal en school, echt voor de jeugd van Spierdijk en zowel jong en oud is daar wederom bij betrokken! Betrokkenheid ook bij alle sponsoren van Spierdijk en omstreken, waaronder natuurlijk ook de locatie bij familie de Vries, daar kunnen we natuurlijk niet zonder! Mooi om te zien en voor ons dorp heel waardevol!

Dit jaar zal mijn laatste jaar zijn als mede organisator van het evenement. Ik hoop dat er nog vele organisatoren volgen en hierdoor ook vele jaren rommelmarkt. Een evenement waar we als dorp trots op mogen zijn!

Tot ziens allemaal op 1 april!

Groeten,
Maartje Kenter

P.S. De rommelmarkt is ook dit jaar van 11.00 tot 14.00 uur op het terrein van Transportbedrijf Van Straalen / De Vries, Verlaatsweg 54 in Spierdijk.

De kracht van SAMEN

Hier weer eens een stukje vanuit een ander dorp en het is geen geheim.
Deze correspondent doet dat altijd op rijm.

Ik woon alweer ruim anderhalf jaar in Avenhorn in wooncomplex de Elft.
En dat wonen houdt in, helemaal en niet voor de helft.

Ik ben namelijk gevraagd zitting te nemen in het bestuur.
Meteen maar als voorzitter (doe maar duur).

We wonen eigenaren huurders van de Kolblei en gemeente bij elkaar.
In Leeftijden van 1 tot rond de 80 jaar.

Na bestudering van het verleden en heden van ons wooncomplex viel mij een ding op.
24 appartementen tezamen, maar met een groet bij de voordeur hield het SAMEN gevoel wel op.

In een vergadering heb ik het daarom met de bewoners gehad over de kracht van SAMEN.
Dat die kracht groot is kunt U als Spierdijker wel beamen.

Spierdijk wist met de kracht SAMEN al veel te bereiken.
Het heeft een prachtig dorpshuis en sportcomplex waar anderen jaloers naar kijken.

Ook de sponsoring bij de voetbal volgde het SAMEN gevoel.
De partners van St George dienen allen SAMEN hetzelfde doel.

Het sport en kerkbestuur zochten en vonden een verbond.
Gevolg ook in moeilijke tijden financieel gezond.

Door het stellen van deze voorbeelden is het SAMEN gevoel nu ook geland bij de Elft bewoner.
Gevolgen zijn merkbaar zo is de woonomgeving schoner.

De onderlinge verbinding is en sociale controle is verbeterd we zijn de koning te rijk.
Dit mede door het goede voorbeeld uit SPIERDIJK.

Het is soms echt bij de konijnen af

Nou vooruit deze kans om Trump belachelijk te maken, laat ik aan mij voorbijgaan. Dat kan hij zelf namelijk beter dan ik. Hoe hij Twitter heeft veranderd van social media-software naar asociale media software is toch wel verbluffend. Toch is het wereldschokkende wel al weg. Ik word er zelfs al een beetje blasé van; het beroert me niet meer. Hij is zo bang; het lijkt wel een konijntje, die in de koplampen van een auto staart en vervolgens verstijfd reageert.

Nee, dan over naar iets wat echt wereldnieuws was en ook hoorde te zijn: Dick Bruna, de tekenaar (ook wel visionair) van Nijntje is niet meer. Dat is pas een gemis. Ook hij gebruikte het liefst 140 strepen of minder, maar hij ontroerde en beroerde wel.

Ik vroeg me afgelopen week even af, waarom hij zoveel impact had. En kwam op het volgende: Het was altijd zijn missie om met zo min mogelijk, zo veel mogelijk te vertellen. Ook in zijn verhalen ging het over integratie (Nijntje had een zwart vriendinnetje: Nina), gehandicaptenzorg en de wereldeconomie. Dus absoluut niet kinderachtig. Maar hij had er wel over nagedacht; elke streep in zijn tekeningen had betekenis. Maar door het minimale gebruik van strepen en tekst, verdubbelden ze in kracht.

Ik ben bang dat vele politici de komende tijd hun hand weer overspelen. Veel geblaat, weinig wol. Even op vele fronten goedkoop scoren zonder na te denken. Opportunisme in verkiezingstijd. U herinnert zich de kreet: “Geen cent meer naar Griekenland.” nog wel. Nou het zal me niks verbazen als we deze weer gaan horen.

Ik wens u veel succes om de komende tijd het kaf van het koren te scheiden. Een tip: Volg niet alleen uw hart, maar gebruik ook uw verstand. Staar niet verstijfd naar de koplampen, maar verruim uw blik.

Afsluitend een eerbetoon van onze nieuwe Dichter des Vaderlands aan de geestelijk vader van ’s wereld bekendste, vrijzinnige konijn. Weinig woorden, maar dus des te veelzeggender:

Er zijn maar weinig hoofden
Waarin niet ergens achteraan
Een boek ligt opgeslagen
Van Nijntje met een traan

 Soms was Nijn zelfs het eerste
Dat je begreep van een gedicht
Twee stippen werden ogen
De taal werd kort en licht

Groots is voor klein te maken
Een woord, een klare lijn
De hele wereld in een blik:
Dag lieve vader Nijn

(C) Anne Vegter 2017

Ronald Laan

Samen verder of toch liever alleen?

Sinds de hereniging van Duitsland, dacht ik dat er een einde zou komen aan de grote ongelijkheid en verschillen tussen landen. Een wereld, natuurlijk iedereen met een eigen identiteit, cultuur en bijzondere gebruiken. Maar voor iedereen handel en mogelijkheden, zodat uiteindelijk, weliswaar langzaam, overal welvaart zou ontstaan.

Want internationale handel brengt ook  vooruitgang. In 1989 hadden wij nog een vaste telefoon, sterker nog hier hoorde een dik boek bij, met allemaal nummers. Een computer, maar geen internet, wifi etc. Op vakantie(geen navigatie), namen we de wegenkaart of het Shell stratenboek mee. We hadden zowaar 3 televisiezenders en een video, maar geen uitzending gemist e.d.  We hadden guldens, konden er best veel mee kopen, maar bij elke grens stonden we ook te wisselen. De pinpas kwam net in ontwikkeling, pinnen in de winkel kon nog niet, de pas was alleen bij je eigen bank te gebruiken, die overigens toen nog in veel plaatsen aanwezig was…

Maar goed één wereld dus, zo dacht en denkt overigens  zeker niet iedereen. Altijd zijn er  mensen  en Politieke Partijen geweest, die terug willen naar andere tijden. Vaak wordt er gesteld dat ze de eigen cultuur, normen en gebruiken willen beschermen, maar het lijkt er ook op dat ze moeite hebben om de welvaart te delen.  Ook al zou dit tot meer welvaart kunnen leiden. Populisme is  een stroming, die snel kan oprukken. Stel je voor dat Spierdijk, alle bemoeizucht  buiten zou kunnen houden. Waarom nog gemeentebelasting betalen als het toch alleen in de Goorn wordt geïnvesteerd?  Waarom afdragen aan het bisdom, als ze niet willen of kunnen meedenken over te toekomst van de Kerk?  Waarom mag je op je eigen grond niet gewoon bouwen?  Zelf zeggenschap. Spierdijk eerst, klinkt niet eens zo gek, sinds de Brexit zou je bijna de politiek ingaan, echter…

In Amerika is de eerste pannenkoek inmiddels aan de macht gekomen. En hoewel ik het alternatief niet veel beter vond, maakt hij het de eerste week wel heel bont. Dat je de gezondheidszorg in je land niet goed wilt regelen, is onhandig.  Maar een Inreisverbod voor moslimlanden, pijplijn dwars door heilige gronden en de bouw van een muur bij Mexico,  leidt meteen tot tegenreacties. De Mexicanen kopen zelf het liefst alleen nog maar eigen goederen:  Heche en Mexico.  En ik voel die irritatie ook wel een beetje Een algehele Amerikaanse boycot is niet te doen.  Ik rij in een Opel, weliswaar gemaakt in Duitsland, maar toch echt eigendom van General Motors USA. Verder kleine kinderen dus Pampers, want die andere lekken te veel. Mijn vrouw houdt van Oreo’s, We gebruiken graag de computer, ik heb een HP zij een Apple. Bij het browsen kom je niet om Amerika heen, alleen mogelijk via Google, Explorer of Firefox en dan ook nog Facebook, Twitter, Instagram.. pfff.   De televisie is niet veel beter: films, series zelfs een systeem met alleen maar series (Netflix).

American Diet

Dan maar “Minder” (ook een beladen woord). Ik koop sinds een week geen Lays chips meer. Ik ben opzoek naar een goede vervanger van mijn Gillette scheermes en  ook het bedrijf Mars loopt wat omzet mis doordat ik ook die chocolaatjes laat liggen. Volgende maand kijk ik verder, wanneer Marie le Penn wordt gekozen in Frankrijk,  weet ik nog minimaal drie producten te noemen, die ik op het lijstje kan zetten. Maar als Geert premier wordt… oei?? Gister stond in de krant dat Amsterdam in dat geval een eigen republiek wil vormen.  Het wordt een interessante tijd met belangrijke keuzes, benieuwd wat het gaat worden, kiezen we voor ons zelf of doen we het toch samen? Succes allemaal.

Ardo

Leeg

Maandagmorgen 23 januari 6 uur. Tijd om te gaan. Ruiten krabben. Het vriest zo’n 4 graden.
Op weg naar Enkhuizen, om een partij PVC buizen en fittingen af te leveren. Het is hier en daar aardig mistig. Het traject van de Westfrisiaweg is met al zijn obstakels verraderlijk gevaarlijk.
Zomaar een morgen. Dan denk je, zal er dit jaar nog worden geschaatst op de ijsbaan?
Om tien uur is de temperatuur al rond de nul graden. Een paar uur later staat er al weer water op het ijs.
Zelf ben ik helemaal geen fanatiek schaatser. Het zal al weer veertig jaren terug zijn dat ik mijn schaatsen heb uitgeleend. Toch gun ik ieder zo zijn plezier. Je hoort dat het in het DNA zit van den Hollander. Vooral de koek en zopie, het hoort er zo bij.
Weer een mooie reden om bij elkaar te komen en de nieuwtjes van het dorp uitwisselen. De sportieve prestatie is leuk mee genomen.
Heerlijk is het dan om elkaar weer te ontmoeten. Samen optrekken, samen er wat moois van maken. En dat kennen we in Spierdijk!
Samen strijden we voor ons kerkgebouw, ook al hebben we het eind resultaat helemaal niet in eigen hand. Maar het gebouw is meer dan een hoop stenen, meer dan een erfenis van onze voorouders. Dat willen we tot in lengte van jaren behouden.
Een plek waar we kunnen samenkomen in goede en kwade momenten. Een plek waar we het hogere vermoeden en mogen ervaren.
Laten we hopen, bidden en vertrouwen dat we ons kunnen vinden in het resultaat.

Jos van Straalen

Een gelukkig, nieuwe dag toegewenst!

2017 is al weer een kleine 2 weken onderweg. Alsof er niets gebeurd is tussen 31 december en 13 januari gaan we bijna achteloos door waar we mee bezig waren:

De een: “De beste wensen, hè! Nu mag het nog hè?”
De ander: “Ja vanhetzelfde hè! Ja, nu kan het nog…”

Niet teveel over die twee zinnen hierboven nadenken, maar alsof je elkaar van week 2 tot week 52 niets meer toe mag wensen. Ik weet ook wel dat het niet gebruikelijk is, maar het lijkt soms wel wat ‘vluchtig’. Het liefst zou ik u allemaal, elke dag opnieuw, een gelukkig, nieuwe dag toewensen. Carpe Diem, sta dichtbij uzelf en uw naasten en doe waar u gelukkig van wordt!

Heel veel mensen in ons dorp worden gelukkig door zich in te zetten voor anderen of voor een samenleving, hoe groot of hoe klein die (vrijwilligers)rol ook is. Met elkaar en voor elkaar. Een grote kracht van een kleine gemeenschap. Respect en waardering aan allen!

Tijdens een van de mooie kerstvieringen in de kerk vertelde Carlo iets over de ontwikkelingen rondom ons kerkgebouw. Samenvattend komt het erop neer dat onze ideeën en plannen nog niet helemaal de ideeën en plannen van het bisdom zijn. Maar ik realiseerde me toen weer dat er dus een groep vrijwilligers is die zich al drie (!) jaar lang inzet voor een duurzame invulling van ons kerkgebouw. Waar je in de meeste vrijwilligersrollen doorgaans hetzelfde belang voor ogen hebt, vraagt het onderhandelen met een partij die andere belangen heeft veel geduld en uithoudingsvermogen. Regelmatig twee stappen achteruit om er later weer een paar vooruit te kunnen zetten. En dan denk je overeenstemming te hebben, maar dan lijkt het toch nog ver weg… Ik had achteraf willen gaan staan en een aanmoedigingsapplaus willen geven, maar dat wil ik bij deze – voor al die vrijwilligers van de kerk – alsnog doen:

Klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap klap!!

Respect en waardering voor de ‘mensen van de kerk’! Ik weet zeker dat ik namens alle lezers spreek als ik zeg: Hou vol! Weet dat heel Spierdijk achter u staat en dat dit een traject van een lange adem is, maar blijf ademen! U heeft al enorme stappen gezet, laat het niet los!

Laten we voor 2017 de lat zo hoog leggen dat we er vlot onderdoor kunnen…